Σχεδόν κάθε βράδυ τον στέλνω στον ίδιο πόλεμο και από κάθε μάχη γυρνάει φορτωμένος με λάφυρα, που όμως τα ονομάζει δώρα.

Γιατί ό,τι δίνεται απλόχερα είναι δώρο κι ο πιο γενναίος απ’ όλους είναι ο γενναιόδωρος.

Ο Χρόνος, η Απόσταση και τ’ Όνειρο αυτό μου ψιθυρίζουν την ώρα που μου λείπεις και ξέρω πως όταν γίνω γενναιόδωρη, μόνο τότε, θα λήξει αυτός ο πόλεμος…

Κοκκκίνου, Οικονομόπουλος, Μελάς, Notis, Καμμένος.

Κοκκίνου, Οικονομόπουλος, Μαρινέλλα- Θεοδωρίδου, Ζουγανέλης, Καμμένος.

Μαρινέλλα- Θεοδωρίδου, Χάρρυ Κλυνν, Κοντολάζος (!), Καμμένος.

Καμμένος, Καμμένος, Καμμένος και ξανά-μανά Καμμένος.

Κι επειδή κάποιοι βαρέθηκαν να βλέπουν τις χάρτινες αφίσες του Καμμένου κάτω από τα πολυτελή μπάνερ των μπουζουκσίδικων της Θεσσαλονίκης σε όλες τις κολώνες στο δρόμο του αεροδρομίου, είπε να βάλει και τη δική του προσωπική σφραγίδα σε αυτή την κακογουστιά. Μια αφίσα ερυθρόλευκη, το μόνο που διακρίνεται, κι αυτό αμυδρά από το αυτοκίνητο, είναι το όνομα Ανταρσύα. Γράφει κι άλλα μα δεν μπορώ να διαβάσω οδηγώντας αυτά τα γραμματούδια. Αποτυχήμενη η καμπάνια… Και αντιδεοντολογική θα έλεγα εκτός από αποτυχημένη αφού καπελώνει την αφίσα του Καμμένου. Μα καλά, η αφισοκόλληση δεν απαγορεύεται; Νομίζω οτι φαίνεται καθαρά ποιός την κάνει αν θέλει κανείς να εφαρμόσει επιτέλους το νόμο…

Κι έλα να μαζέψεις τα σκουπίδια σου, που θες να κυβερνήσεις κιόλας!

Μέχρι πότε θα βλέπω αυτό το μουσακά αφίσας καθημερινά;

Και μέχρι πότε θα τον βλέπουν όλοι οι επισκέπτες της πόλης που χρησιμοποιούν το αεροδρόμιο; Το κακό είναι οτι ρωτάνε κιόλας…

- Ποιός είναι αυτός στην αφίσα;

- Τραγουδιστής.

- Αυτός;

- Τραγουδιστής κι αυτός.

- Έχετε κάποιο φεστιβάλ;

- Η φτώχεια θέλει καλοπέραση, this is the greek way, τί θες τώρα;

- Κι αυτός από κάτω, τραγουδιστής κι αυτός;

- Αυτός… χμμμ… μικρόφωνο βλέπω, κοστούμι φοράει, τέρμα ρετούς… Ναι-ναι, θα’ναι κι αυτός τραγουδιστής! Έχουμε κουλτούρα, όχι αστεία…!

Η αναφορά στα δύο αυτά κόμματα γίνεται γιατί μόνο τις αφίσες των δύο βλέπω καθημερινά κι αναρωτιέμαι αν πληρώθηκε ο χώρος, ποιός θα τις κατεβάσει και πότε, πού τραγουδάει ο Καμμένος και πότε επιτέλους θα σταματήσει η Θεσσαλονίκη (και ειδικά η μόστρα της) να μοιάζει με τσίρκο. Προεκλογικά και γενικότερα.

Το Χάρρυ μόνο αφήστε μου, θέλω να τον βλέπω. Χαμογελώ.

Οδηγώντας, έστω!

Α! Και ν’ακούω κάτι απ’τα παλιά. Παλιά;

Με μια ωραία συντάγη, με ωραία παρέα και ωραία συζήτηση. Πού είστε; Μου έχετε λείψει… Δε γράφετε… δεν έχετε γυρίσει; Πολλοί έφυγαν από τη μπλογκογειτονιά μας για την οποία ήμασταν τόσο περήφανοι… Γιατί; Αυτός δεν είναι ο κόσμος που επιλέγουμε; Ο περίγυρος που διαλέγουμε ανεξαρτήτως ηλικιών και υποβάθρου και οτιδήποτε;

Ξεχάσαμε να επιδικιώμουμε αυτό που επιθυμούμε; Δε θέλω, δε θέλω να συμβιβαστώ με αυτό που υπάρχει, με τη νοοτροπία που υπάρχει η οποία μου λέει οτι δε μπορώ να ελπίζω σε κάτι καλύτερο. Θέλω να υπάρχω για το όνειρό μου, ακόμα και τότε που όλα μου δείχνουν οτι είναι ανέφικτο. Και θέλω τότε να είμαστε μαζί. Να ελπίζουμε  σ’αυτό, μαζί…

Πού είναι οι αρχές μας; Κατάλαβες οτι μέχρι τώρα έχω τα πολιτικά στο μυαλό μου έστω κι αν δεν το θέλω. Αλλά να, είναι που τα πολιτικά έχουν τόσο να κάνουν με την κοινωνική μας ζωή που δεν μπορώ να μην τα σκέφτομαι. Και μ’όλα αυτά που ζω, έστω και με την τηλεόραση κλειστή…

Ελπίζω να είστε όλοι καλά κι αν λείπω σας σκέφτομαι.

… Είσαι σίγουρος οτι γνωρίζεις πόσα χρόνια ωριμάζει στο κελάρι;

Touched by An Angel by Maya Angelou

Έμαθα να γράφω. Και άρχισα να γράφω πολύ.

Τη σκέψη δεν την έμαθα, ήταν εκεί. Κι έμαθε να με παιδεύει. Πολύ…

Κι όταν προσπαθώ να την εκφράσω την παιδεύω κι εγώ όσο εκείνη.

Πολλές φορές φωνάζω στον εαυτό μου και του λέω “δε θέλω να το μάθω, θέλω να το φάω!” κι ίσως μετά να καταλήγω με έναν γλυκύ βραστό…

Αλλά… έτσι κι αλλιώς… το σώμα θ΄αντιδράσει με ένα δάκρυ, με ένα χαμόγελο, με φως ή με σκιές. Κι αυτό μαθαίνω να το βλέπω…

Ό,τι κάψαμε- κάψαμε. Τελείωσε, ο χειμώνας δεν είναι για τους φτωχούς.

Λίγες μέρες έμειναν ακόμη για να αρχίσουμε να παραπονιόμαστε για τη ζέστη και για το πού πήγαν οι εποχές. Μα τι γκρινιάρηδες είμαστε… Οκ ας μιλήσω για τον εαυτό μου που είμαι σίγουρα γκρινιάρα.

Οι πρώτες λιακάδες λοιπόν… Τί παθαίνουν όλοι με το που βγαίνει ο ήλιος και οδηγούν σαν καθυστερημένοι; Δεν μπορώ να καταλάβω… Από αυτά που βλέπω στο δρόμο είμαι σίγουρη οτι τα περισσότερα ατυχήματα γίνονται τώρα. Ζαβλακώνονται ρε παιδί μου, κάτι τρέχει σε λέω! Θα ήθελα να βάλω την κάμερα να καταγράφει την ώρα που οδηγώ το πρωί για τη δουλειά, να χορτάσει το μάτι σας ηλίθιους με δίπλωμα. Αλλά είναι τόσο βρώμικο το αμάξι μου που δε θα φαίνεται τίποτα και θα νομίζετε οτι οδηγώ στην ομίχλη.

Μήπως είναι καιρός να το πλύνω; Πόσο το βαριέμαι… Μήπως να πάω να μου το πλύνουν και να πλερώσω; Χαλιέμαι, μου φαίνεται ακριβό το αντίτιμο. Ματζιριά ε; Για πλύσιμο μέσα-έξω πάνω από 10 ευρώ μου φαίνεται ληστεία. Επομένως ή ψάχνω να βρω φθηνό βενζινάδικο -μπου χα χα- ή ρίχνω έναν χορό της βροχής για να πλυθεί από μόνο του ή βρίσκω έναν άντρα να μου το πλύνει.

Οι άντρες τις κάνουν συνήθως αυτές τις δουλειές. Να υποθέσω οτι το απολαμβάνουν; Πάντως δεν έχω δει γυναίκα να πλένει αυτοκίνητο, εντάξει, εκτός από αυτές στις ταινίες με τα λευκά μπλουζάκια. Εγώ το έχω πλύνει κάποιες φορές αλλά δεν ήταν τόσο απολαυστικό όσο φαίνεται στις ταινίες και αν έκανα να ρίξω πάνω μου νερό με το σφουγγάρι σίγουρα το λευκό μπλουζάκι θα γινόταν μαύρο. Τέλος, είναι ανδρική δουλειά. Όπως και το να αλλάξει κανείς μπαταρίες στα τηλεχειριστήρια. Ποιά γυναίκα κάθεται να το κάνει αντί να βαράει κάθε τόσο το κομπιούτερ με το άλλο χέρι για να λειτουργήσει; Και για να γυρίσω στο αμάξι, ποιός θα μου αλλάξει τους υαλοκαθαριστήρες; Εεεε; Ποιοοός; Εντάξει, επιτέλους η ώρα αλλάζει την Κυριακή και το ρολόι του αυτοκινήτου μου θα πηγαίνει σωστά μετά από τόσους μήνες. Δες τώρα, γλύτωσα δύο αλλαγές!

Αλλά ναι, το αμάξι θα το πλύνω κααάποια στιγμή και τους υαλοκαθαριστήρες θα τους αλλάξω πριν τα πρωτοβρόχια κι όλα θα τα κάνω. Περιμένω ίσως να φτάσει η κατάσταση στο απροχώρητο, υπάρχουν ακόμα περιθώρια…

Και λεφτά υπάρχουν ακόμα για βενζίνη κι ας κοντεύει το 1,80. Ψηλώνει επικίνδυνα η αμόλυβδη, ντερέκι θα γίνει. Τα ποδήλατα ευτυχώς ακόμα δε χρειάζονται άδειες και σήμα. Ακόμα…

Άντε, μη σας μαυρίζω άλλο την ψυχή. Έμαθα τελευταία για τον βιολογικό καπνό. Καλή περίπτωση. Μου είπαν 20 ευρώ τα 5οο γραμμάρια, τρελή οικονομία. Δοκίμασα κιόλας και είναι πολύ ωραίος. Να πάρω το πρώτο μισόκιλο και σε κανά μήνα θα σας πω τα αποτελέσματα. Και να μην έχω ακόμα φωνή θα τα γράψω εδώ να ξέρετε οι καπνιστές γιατί κι αυτός ακρίβυνε τελευταία.

Άνοιξη ε;

Γερά!

Και δεν έχω ιδέα πώς γράφεται η πό(ώ)ρωση…. Όπως και να ΄χει συμβαίνει!

Δηλαδή, τα ίδια πράγματα που σ ‘αρέσουν, ταυτόχρονα μπορεί να σε απωθούν… Κι αυτό να είναι… το κίνητρο, το ενδιαφέρον, δεν ξέρω τι…

Είναι μήπως οι ίδιοι άνθρωποι με εμάς, αυτοί που μας μοιάζουν, αυτοί που μας γοητεύουν ή μήπως αυτοί που είναι στο μέρος που δεν έχουμε εξερευνήσει ακόμα;

Και τί συνιστά αυτό; Ένα ναρκισσισμό, μια.. τί… μια ανάγκη για επιβεβαιώση ή μια ανάγκη για αυτοκατάργηση; Ή μήπως μια αγνή περιέργεια;

Πώς γίνεται για παράδειγμα, σε κάποιους ανθρώπους – και ενδεχομένως σε πολλούς – να μην αρέσει ο Πάριος; Δεν το καταλαβαίνω… Και δεν ξέρω αν μ’αρέσει κιόλας που δεν το καταλαβαίνω… Αλλά μου αρέσει τελικά που απλά αναρωτιέμαι…

Πω πωώ…πόσα αποσιωπητικά…!

Ίσως να ξεμακραίνουμε κιόλας…

Ίσως πάλι να είμαστε τόσο κοντά στο ταξίδι που οι λίγες ώρες για την αναχώρηση να μας φαίνονται αιώνες…

Ποιός μετράει άλλωστε το χρόνο και πώς;

1993

Τελειώνει αυτό που νόμιζες οτι ήταν αγάπη…

Κι εγώ… εγώ έμεινα να φυλάω τα νομίσματά σου στην τράπεζα της καρδιάς μου…