Εκατό Φακές

Ένας χρόνος εκτόνωσης και εκατό αναρτήσεις.
Προσπαθώντας να κάνω έναν απολογισμό της χρονιάς που πέρασε και που ήταν για ‘μένα διαφορετική, λόγω της παρουσίας μου εδώ αλλά και εξαιτίας της κρίσης στην οικονομία και γενικότερα στη ζωή όπως την ξέραμε, έρχομαι να διαπιστώσω οτι άλλαξα πολύ. Μου ‘χει φύγει η μαγκιά!
Νευρίασα, εκτονώθηκα, έβρισα, απογοητεύτηκα, σιχάθηκα την κοινωνία, ξαναγάπησα τους ανθρώπους κι εμένα.

Αυτό που κατάλαβα είναι οτι δε μπορείς να κάνεις τίποτα για τους άλλους αλλά μπορείς να κάνεις πολλά για ‘σένα. Δε μπορείς να αλλάξεις το πολιτικό σύστημα, δε μπορείς να αλλάξεις τίποτα στην Παιδεία όσο και να φωνάζεις στο καφενείο που συχνάζεις.
Δε μπορείς ποτέ να βάλεις μυαλό σε κάποιον κι αυτό συμβαίνει για πολλούς λόγους.

* Γιατί δεν έχει μυαλό
* Γιατί δεν έχει μάθει να το χρησιμοποιεί
* Γιατί δεν έχει μάθει να επικοινωνεί
* Γιατί είναι πολύ εγωιστής

αλλά και γιατί…

* Δεν έχεις παραπάνω μυαλό
* Δεν έχεις μάθει να το χρησιμοποιείς
* Δεν έχεις μάθει να επικοινωνείς
* Είσαι πολύ εγωιστής

Από ‘κει και πέρα μπορεί κανείς να επιλέξει

* να απομονωθεί ή να φύγει
* να μείνει και να παλέψει (παρόλο που είναι μάταιο)
* να ελπίζει σε ένα θαύμα
* να γίνει σαν τους άλλους (ζούγκλα μεριά)
* να αποδεχτεί την πραγματικότητα (οτι δεν αλλάζει ο άλλος/το σύστημα κλπ)

Αυτές οι λύσεις όμως δεν είναι για τα παλικάρια…
Μυρίζουν παραίτηση, μιζέρια και νωθρότητα.

Μπορεί όμως….. ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΟΠΤΙΚΗ:

* Να αποδεχτεί τις ατέλειες στους άλλους
* Να αποδεχτεί τις ατέλειες στον εαυτό του
* Να αποδεχτεί τις ατέλειες στον κόσμο, στις σχέσεις, στη ζωή

Τότε ίσως εκτιμήσει οτι όλα για κάποιο λόγο γίνονται. Ο κόσμος και εμείς δεν είμαστε τέλειοι. Χωράμε βελτίωση. Και τί ενδιαφέρον θα είχε η μικρή ζωή μας αν ήταν όλα τέλεια; – Τέλεια εννοώ με την έννοια του ουτοπικού και όχι αυτό που θα μπορούσαμε να φανταστούμε τώρα. Αυτό που ούτε καν φανταζόμαστε. Γιατί ακόμα κι αν είχαμε φτάσει στην τελειότητα που μπορούμε τώρα να οραματιστούμε, ακόμα και τότε, νέοι στόχοι θα μας έκαναν να ψάχνουμε κάτι ανώτερο, κάτι τελειότερο. Θες γιατί είμαστε αχόρταγοι, γιατί δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε όσα έχουμε; Θες γιατί τα κίνητρα, κάθε είδους, είναι απαραίτητα για να μη βαριόμαστε;

Μπορεί στον τέλειο κόσμο να βαριόμασταν, δεν ξέρω… Μπορεί σε έναν παράδεισο να ήταν τόσο βαρετά που η αιώνια διάρκειά του να τον έκανε να μοιάζει με ατελείωτη τιμωρία. Κάτι σαν την κόλαση χωρίς τα καζάνια και τις φωτιές δηλαδή.
Μπορεί τότε λοιπόν αυτός εδώ ο κόσμος, που δεν είναι τέλειος, να είναι ο παράδεισος!
Και να μην τον βλέπουμε γιατί ζούμε στην εσωτερική μας κόλαση, την τελειοθηρία….

Όσο είμαστε εδώ μπορούμε μόνο να προσπαθούμε να βελτιώσουμε τα πράγματα. Αυτός είναι ένας στόχος εφικτός. Βαρέθηκα να βλέπω γύρω μου συνέχεια το ίδιο σενάριο: εντοπίζουμε κάτι που δε μας αρέσει και για το οποίο δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα για να το διορθώσουμε και αμέσως παραιτούμαστε από κάθε άλλη προσπάθεια. Αυτό είναι απαισιοδοξία. Είναι μιζέρια, είναι και φυγοπονία.

Το σίγουρο είναι οτι είμαστε τώρα όλοι εδώ και μαζί. Το σίγουρο είναι οτι έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο.
Από αυτό φαίνεται οτι πρέπει να ζήσουμε καλά και αγαπημένοι. Τόσο απλά.

Κι αν κάτι μπορεί να κάνει ο καθένας μας είναι να σέβεται τους υπόλοιπους και να μεγαλώσει τα παιδιά του με τρόπο καλύτερο από εκείνον που μεγάλωσε εκείνος.
Αυτό σημαίνει οτι έχει ψάξει τι φταίει σ’αυτόν και θα αποφύγει τα ίδια λάθη. Κι όμως δε γίνεται ποτέ.
Μοιάζει η κοινωνία να μην έχει κάνει ένα βημά προς τα μπρος. Πώς γίνεται αυτό;
Δε θα κατηγορήσω κανέναν γιατί τόσα ξέρουμε τόσα κάνουμε. Όμως από κει και πέρα θα αναλάβω την ευθύνη μου αν φέρω παιδιά σ’αυτό τον κόσμο κι ελπίζω να τους μάθω οτι θα πρέπει να κάνουν το ίδιο κι εκείνα στα δικά τους.

Μέχρι τότε δε νιώθω καταδικασμένη στον κόσμο που μου παραδόθηκε. Νιώθω τυχερή που προέκυψα. Που μπορώ να απολαμβάνω τη φύση, τον ήλιο, αυτά που ποτέ δε θα μου πάρουν.
Τα υπόλοιπα δεν είχαν και δεν έχουν καμιά αξία σε αυτό που ζούμε. Εμείς μπερδευόμαστε και νομίζουμε οτι κυριαρχούμε στα πάντα.
Είμαστε μόνο μικρά σημεία και είναι μέσα στο μυαλό μας και μόνο, το αν θα μείνουμε στάσιμα, αν θα γίνουμε γραμμές κι αν θα συναντηθούμε σχηματίζοντας ολόκληρα επίπεδα.
Όπως όμως και τα σημεία από κοντά μοιάζουν επίπεδα, μπορεί ήδη να είμαστε περισσότερα απ’όσα νομίζουμε. Είναι θέμα οπτικής.

Advertisements
This entry was posted in Personal and tagged , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Εκατό Φακές

  1. Ο/Η DeeDee λέει:

    Ειμαι χαρουμενη που σε ξαναβρισκω 🙂
    Εσβησες τα παλια και παμε για καινουρια ως δωρο χαχα 🙂
    Καταλαβαινω οτι θα στενοχωρεθηκες που χαθηκαν τοσο ομορφα πραγματα που μοιραστηκες τοσο καιρο εδω.
    Δεν πειραζει, αρχιζουμε σε καινουριο τετραδιο , καθαρο 🙂

    Καλημερααααα

    • Ο/Η AnD λέει:

      Μηδενίσαμε τελικά. Μετά από εκατό αναρτήσεις και ένα χρόνο ακριβώς, όπως το λες, σε καθαρό τετράδιο.
      Ξες, είχα σκοπό να σταματήσω να γράφω γιατί νιώθω οτι επαναλαμβάνομαι αλλά φυσικά να συνεχίσω να μπλογκάρω και να υπάρχω όπως πριν εδώ μέσα.
      Τις περισσότερες αναρτήσεις τις έχω και οι υπόλοιπες είναι προσωρινά αποθηκευμένες στο διαδίκτυο. Ίσως μάλιστα ανεβάσω κάποιες ξανά, θα δω.
      Δε στεναχωρήθηκα ιδιαίτερα απλά τώρα θα πρέπει να αφιερώσω κάποιο χρόνο ώστε να μάθω και το wordpress.
      Καλημέρα!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s