Ουρά στο ΙΧΑ

Μια παλιά και αγαπημένη ανάρτηση απ’το Φλεβάρη με αφορμή την απεργία των φαρμακοποιών. Αυτό είναι το δεύτερο σκέλος της ανάρτησης και ολόκληρη με τα σχόλια σας υπάρχει εδώ.

Κι όμως τώρα μου φαίνεται ακόμα πιο επίκαιρη από τότε…

Πώς ακριβώς το βλέπω;
Είναι σαν να είμαι σε μια ουρά σε ένα νοσοκομείο, ας το πούμε IXA.
Δεν υπάρχει μηχάνημα με νούμερα σ’αυτή την ουρά. Άλλος έρχεται πρώτος, άλλος δεύτερος, άλλος τελευταίος.
Ο καθένας σαν άνθρωπος είναι ίσος με τον άλλο. Άλλος όμως έχει σπάσει το πόδι του, άλλος έχει έρθει αιμόφυρτος, κάποια γεννάει. Άλλος είναι γέρος, άλλος νέος και δίπλα ένα μικρό παιδάκι. Ο καθένας είναι ξεχωριστός και αγαπημένος κάποιου. Ο καθένας έχει κάποια ανάγκη.
Όλοι αυτοί λοιπόν προσπαθούν να δουν το γιατρό που τους χρειάζεται.
Οι γιατροί είναι λίγοι όμως. Δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη από το ΙΧΑ για να κοιτάξει τόσο κόσμο.
Ούτε γιατρούς έχουν αρκετούς, ούτε γίνεται διάκριση σύμφωνα με το πόσο επείγον είναι το κάθε περιστατικό.

Από αυτούς λοιπόν που περιμένουν, ο καθένας με το χαρακτήρα του, άλλος περιμένει υπομονετικά τη σειρά του (χωρίς να ξέρει πότε θα έρθει αυτή), άλλος πάει να μπει πιο μπροστά στην ουρά με πονηριά, άλλος πιστεύει όντως οτι ήταν πιο μπροστά. Κάποιος δίνει τη σειρά του στο παιδί που έπεσε απ’το μηχανάκι. Κάποιος άλλος διαμαρτύρεται γι’αυτό. Ένας χάνει την υπομονή του μετά από την πολύωρη αναμονή και κάποιος άλλος απλά νιώθει κορόιδο. Κάποιοι δεν μπορούν να περιμένουν άλλο και φεύγουν. Δεν υπάρχει ενημέρωση για την κατάσταση, κανείς δεν ξέρει πότε θα περάσει μέσα και αν. Καμιά φορά περνάει η νεαρή νοσοκόμα και σηκώνει τα χέρια ψηλά όταν τη ρωτάνε, λέγοντας «Βλέπετε τί γίνεται, υπομονή».
Άλλοι περιμένουν, κάποιοι έχουν φύγει για αλλού. Θα πληρώσουν ίσως κάτι παραπάνω αλλά θα εξυπηρετηθούν. Οι υπόλοιποι περιμένουν. Είτε γιατί δεν μπορούν να περπατήσουν και να φύγουν, είτε γιατί δεν έχουν να πληρώσουν, είτε γιατί ελπίζουν οτι φτάνει η σειρά τους μετά την τόση αναμονή. Κάποιοι έχουν πεισμώσει μάλιστα και δεν φεύγουν με τίποτα! Θέλουν να δουν μέχρι πότε θα περιμένουν.

Εκεί που αυτοί περιμένουν, οργισμένοι, απογοητευμένοι ή απλά ανήμποροι αρχίζουν να έρχονται κι άλλοι. Έχουν κι αυτοί ανάγκες. Κι άλλη κοπέλα θα γεννήσει σε λίγη ώρα, δίπλα κάποιος λιπόθυμος.
Βλέπουν την κατάσταση, κουνάν το κεφάλι. Μερικοί φεύγουν άλλοι δεν έχουν αυτή την άνεση.
Και η αγανάκτηση φουντώνει, γίνεται οργή.
Περνάει και η προϊσταμένη και εκεί που περιμένουν να τους δώσει μια λύση, να τους πει οτι κάποιοι θα εξυπηρετηθούν αλλού ή οτι θα έρθουν επιπλέον γιατροί εκείνη βγάζει το κινητό της και αρχίζει να χαζογελάει με τη φίλη της. Ακούνε για εξτένσιονς και για τη Μακρυπούλια οι ασθενείς και φουντώνουν κι άλλο. Δε μιλάνε όμως. Σκέφτονται οτι κι αυτή η κοπέλα κάνει τη δουλειά της σε ένα προβληματικό περιβάλλον. Ποιός ξέρει άραγε αν την πληρώνουν κι αυτή…
Κάποιος όμως ακούγεται να ρωτάει με ευγένεια πότε θα περάσει μέσα. Εκείνη γυρνά και με απαξιωτικό ύφος του απαντά:
– Με τη σειρά σας θα μπείτε κι εσείς!! Δε βλέπετε πόσο κόσμο έχουμε; Όταν έρθει η ώρα θα σας φωνάξουμε. Ωχουυύ…!
Και ενώ αυτός βγάζει το σκασμό αμφιβάλλοντας αν θα έρθει αυτή η ώρα ή αν κάποιος θα βρεθεί να τον φωνάξει, κάποιος άλλος δαιμαρτύρεται πιο έντονα:
– Καλά δε βλέπετε οτι υπάρχει κόσμος που έχει άμεση ανάγκη; Γιατί δεν φωνάζετε επιπλέον προσωπικό; Γιατί αντί να μιλάτε στο κινητό δεν κοιτάτε τις ανάγκες που έχει ο καθένας ώστε να μπουν πρώτα οι σοβαρές περιπτώσεις;
– Σας παρακαλώ κύριε που θα μας υποδείξετε πώς θα κάνουμε τη δουλειά μας!
Και φεύγει μουρμουρίζοντας.

Κάποιος ανάμεσα στο κοινό έχει την ιδέα να πάει στο διοικητή του νοσοκομείου και να του εκθέσει την κατάσταση περιμένοντας να πάρει κάποια απάντηση.
Την ίδια ώρα ο κόσμος διαμαρτύρεται και κάποιος απ’όλους ξεχωρίζει για την πυγμή του. Οι άλλοι τον ακούν κουνώντας ρυθμικά τα κεφάλια τους.
Στο μεταξύ, στο γραφείο του διοικητή, ξεκινάει μια πολιτισμένη συζήτηση με λογικά επιχειρήματα. Ο διοικητής λέει οτι έχει λίγα μέσα αλλά όλη τη θέληση για να εξυπηρετηθεί ο κόσμος. Γίνονται διάφορες προτάσεις για να βελτιωθεί η κατάσταση, βρίσκονται κάποιες λύσεις.
Φωνάζει ο διοικητής την προϊσταμένη και της δίνει οδηγίες ώστε με έναν γιατρό να ξεχωρίσουν τις επείγουσες περιπτώσεις. Εκείνη εκτελεί.
Καθώς ο κόσμος τη βλέπει να πλησιάζει μαζί με τον τύπο που είχε πάει στο διοικητή αναθαρρεύει.
Κι εκείνος νιώθει ικανοποίηση για τη μικρή του νίκη. Όχι άδικα.

Μπροστά ο αιμόφυρτος, εκείνος, ο άλλος..εεεπ! Αυτός μόλις ήρθε! Πού πάει; Εμείς περιμένουμε εδώ 5 ώρες και αυτός μόλις ήρθε! Πωωώς; Και τί με νοιάζει εμένα που έχει χτυπήσει στο κεφάλι; Εγώ περιμένω τόσες ώρες και αν αργήσω κι άλλο θα με απολύσουν. Το παιδί μου θα σχολάσει και δε θα είναι κανένας εκεί για να το πάρει. Μπορεί κάποιος να το απαγάγει ή κανένας να… Δεν πρόκειται να περάσει αυτός που ήρθε ΤΩΡΑ μπροστά από μένα!
Ο «ήρωας» γυρνάει στο γραφείο του διοικητή και του εξηγεί οτι πρέπει να γίνουν ίσως περαιτέρω διακρίσεις γιατί υπάρχουν κι άλλοι λόγοι πέρα από τους προφανείς για τους οποίους κάποιος πρέπει να προηγηθεί. Εκείνος τον ακούει και ζητά τη γνώμη του. Του δίνει λίγη εξουσία.
Κάτω στην ουρά ακόμα διαμαρτύρονται. Άλλος βρίζει το γιατρό που αργεί, άλλος τις νοσοκόμες, άλλος τη διοίκηση. Τα βάζουν μεταξύ τους γιατί καταλαβαίνουν οτι ο ένας θα φάει τη σειρά του άλλου. Ο θάνατος σου – η ζωή μου.
Είχαν πάει σκεπτόμενοι την υγεία τους και τώρα σκέφτονται πώς θα υπερασπιστούν τη θέση τους. Όταν είχαν πάει κοιτούσαν με συμπόνοια τον άλλο για το πρόβλημά του και τώρα κοιτιούνται με καχυποψία.

Εκείνος που φώναζε έχει ανέβει σε μια καρέκλα και κάποιοι από κάτω τον κοιτάν με προσοχή. Δεν τον ακούν πια. Δε λέει τίποτα καινούριο. Αλλά έχουν ανάγκη να τον βλέπουν να λέει όσα σκέφτονται κι εκείνοι. Πες τα χρυσόστομε!!!
Κάποιος σκέφτεται να δωροδοκήσει τη νοσοκόμα για να περάσει γρήγορα μέσα το άρρωστο παιδί του. Δεν έχει εμφανή τραύματα αλλά μπορεί να έχει κάτι εσωτερικό. Είναι να ρισκάρεις;

Ξαναέρχεται η προϊσταμένη με τον ήρωα. Αυτή τη φορά αυτός φαίνεται ακόμα ψηλότερος και κάτι άλλο σαν να έχει αλλάξει…
Κάνουν επιπλέον διακρίσεις σ’αυτούς που περιμένουν στην ουρά ώστε να τηρηθεί πιο δίκαιη σειρά προτεραιότητας.
– Το γέρο τί τον προσπερνάτε ρε παιδιά; Επειδή έζησε πολλά χρόνια πρέπει να πεθάνει σαν το σκυλί; Λίγα πρόσφερε ώστε να ζήσουμε όλοι εμείς; Λίγα πέρασε; Δεν είναι αυτός πατέρας κανενός;
– Εεε.. ας περάσει η κυρία πρώτα. Γεννάει δε βλέπετε;
Και την πόρτα ρε παιδιά, γιατί δεν την κλείνουμε επιτέλους να μην μπαίνουν κι άλλοι; Ας παν αλλού! Αφού εδώ δε χώραμε ούτε εμείς και έχουμε πόσες ώρες!

Και αρχίζουν να φαγώνονται μεταξύ τους και πάλι.
Κάποιος πρόσεξε μες τον πανικό οτι η γυναίκα του ήρωα, με το χέρι στο γύψο, πέρασε την πόρτα του γιατρού.
Κάποιος το είπε. Μερικοί τον πίστεψαν, άλλοι πάλι όχι.
Οι νοσοκόμες «δεν ξέρουν τίποτα». Ένας λέει οτι ήταν μετά από κείνον και δεν έπρεπε να έχει μπει, άλλος τον αμφισβητεί.

Εκείνη μέσα στο γραφείο του γιατρού δε νιώθει καλά μ’αυτό που έκανε. Έξω έχει παιδάκια που έχουν άμεση ανάγκη βοήθειας. Κάποιος ματώνει εδώ και ώρες στο διάδρομο…
Πότε όμως θα φύγω; Έχω εδώ μέσα ώρες. Έχω και δουλειές. Δε θα κρατήσει και πολλή ώρα αυτό που έχω να κάνω εγώ. Ενώ θα πρέπει αλλιώς να περιμένω άλλες τόσες ώρες. Μόνο για λίγα λεπτά υπόθεση! Κι αν δεν ήταν ο άντρας μου ακόμα θα περίμεναν όλοι χωρίς να ξέρουν τί θα γίνει. Τέλος, θα τελειώσω εδώ μέσα και θα πω στο σύζυγο να μείνει να βοηθήσει τους υπόλοιπους. Ναι, αυτό θα κάνω…

Οργή έξω… Οι πρωινοί με τους καινούριους, οι νέοι με τους γέρους, όλοι.
Άλλοι βρίζονται μεταξύ τους, άλλοι βρίζουν τους γιατρούς, άλλοι τις νοσοκόμες. Άλλοι νιώθουν τύψεις γιατί αισθάνονται οτι έτσι ρίχνουν το επίπεδό τους. Κάποιοι γενικεύουν, κάποιοι υπερβάλλουν.
Από τη γωνία ακούστηκε ένα «ψυχραιμία» και μετά τίποτα. Ο άλλος πάνω στην καρέκλα συνεχίζει να τα βάζει με όλους. Σε πολλά έχει δίκιο. Ε και;
Οι πιο ψύχραιμοι προσπαθούν να βρουν άκρη για πράγματα που δεν είναι δική τους δουλειά να λύσουν. Πράγματα αυτονόητα που έπρεπε να έχουν ήδη διευθετηθεί.
Αφού η κατάσταση είναι έτσι ας κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε εμείς, λένε. Στην τελική αυτό πρέπει να κάνουμε. Αλλά κανείς από αυτούς δεν είναι γιατρός… Κανείς!

Κάποιος είπε μια ιδέα στον ήρωα. Να μπει, λέει, κάποιος ανάμεσα στο πλήθος και να ρωτάει δήθεν τυχαία τους λόγους που έχει έρθει ο καθένας ώστε να μπορέσουν να κάνουν μια πρώτη εκτίμηση της πραγματικής κατάστασης των ασθενών χωρίς υπερβολές και θεατρινισμούς.
Και ο σπόρος φυτεύτηκε. Περισσότερη εξουσία σε χέρια με πληγές. Πληγές που άμεσα πρέπει κάποιος να τις φροντίσει, θα πάω κι εγώ μέσα τώρα, σκέφτηκε… Μμμμ και κείνη η ομορφούλα φαίνεται να χρειάζεται βοήθεια, θα την προωθήσω.

Ο ήρωας μετά πρότεινε να δώσουν όλοι χρήματα για να φωνάξουν εξωτερικούς γιατρούς. Μερικοί συμφώνησαν. Άλλοι όχι. Κάποιοι συμφωνούσαν αλλά δεν είχαν χρήματα. Κάποιοι δεν εμπιστευόταν τον ήρωα που πέρασε στη ζούλα τη γυναίκα του μέσα.
Τους είπε έπειτα οτι δεν έφτασαν τα χρήματα. Κανείς δεν έμαθε πόσα ήταν με ακρίβεια ούτε τί απέγιναν. Κάποιοι είχαν τις υποψίες τους…
Η όρεξη μεγάλωνε. Τώρα ο ήρωας με την συναίνεση του διοικητή έβαλε έναν στην είσοδο να ζητάει χρήματα από όποιον θέλει να μπει. Δεν έφταναν παρά μόνο για έναν επιπλέον γιατρό. Όσοι έβλεπαν με συμπάθεια τον ήρωα χάρηκαν περισσότερο. Άλλοι ήταν σκεπτικοί.
Μετά τους είπε οτι πρέπει όλοι να δώσουν χρήματα και αν δεν έχουν θα πρέπει να φύγουν. Θα μπορούσαν, αν επέμεναν να καθίσουν, όμως χωρίς να πληρώσουν θα έπρεπε να περιμένουν να περάσουν όλοι οι υπόλοιποι. Κάποιοι έφυγαν. Άλλοι πλήρωσαν. Κανά δυο του γλίστρησαν κάτι παραπάνω στην τσέπη για να «βοηθήσουν» τον κοινό σκοπό.
Εκείνος στην καρέκλα δεν έβλεπε. Ήταν απορροφημένος στις λέξεις του. Φώναζε ακόμα για το γιατρό, για τις νοσοκόμες…

Βαβούρα…και οργή…
Άλλος έχει τα δίκια του, άλλος τα ‘χει χάσει…
Ένας διαμαρτύρεται ακόμα, ένας παραιτήθηκε…
Κάποιος νιώθει την εξαθλίωση, κάποιος γελάει…
Αγανάκτηση… και πόνος…
Ενοχές… πολλές.
Ευθύνες; Πού;
Έτσι ήμασταν; Γίναμε. Κάποιοι ήταν ήδη. Και;
Ενοχές…γιατί;
Κάποιοι δεν ήταν έτσι, κάποιοι ακόμα δεν είναι κι ας γίνουν…
Τί σημασία έχει;

Είναι προβληματικό το περιβάλλον και προσπαθούμε να το στολίσουμε.
Προσπαθούμε να κρατήσουμε μια ακεραιότητα από ενοχές.
Δε φταίμε εμείς!
Δε φταίμε!

Πρέπει να έρθουν τα πάνω-κάτω. Δεν αλλάζει αλλιώς τίποτα.
Γίνεται. Αλλά πρέπει να αφήσουμε τις ενοχές και να απαιτήσουμε αυτά που δικαιούμαστε.
Χωρίς να περιορίζουμε τις ελευθερίες των άλλων.
Οι ενοχές μας κρατάν πίσω. Μας χτυπάνε στο φιλότιμο για να τους δικαιολογούμε. Και να τους ανεχόμαστε.
Δεν έχει δικαιολογίες.
Δεν έχει!

Advertisements
This entry was posted in Thoughts. Bookmark the permalink.

9 Responses to Ουρά στο ΙΧΑ

  1. Ο/Η DeeDee λέει:

    Με επιασε πονοκεφαλος μεχρι να το διαβασω ολο!!!
    Η μαμα μου θα ηταν ο «ηρωας» αν ηταν εκει.
    Το εχει στο αιμα της να διευθετει, να αναλαμβανει πρωτοβουλιες, θα με εβαζε εμενα απο την πισω πορτα…. κι ας ειχα απλο πονολαιμο.

    Με αγχωνουν αυτες οι καταστασεις.
    Με θλιβουν και με απογοητευουν.

    καλο απογευματακι!!!

    • Ο/Η AnD λέει:

      Καλέ δεν ήθελα να πονοκεφαλιάσεις! χιχιχι
      Πάντα είν’ωραίο να υπάρχει κάποιος που σου παρέχει ασφάλεια, που μπορείς να βασιστείς πάνω του για να κάνει τα.. κουμάντα. Αρκεί να μη σε καταπιέζει και να μην καταπιέζεσαι και συ από μόνη σου.
      Καλό απόγευμα!

      • Ο/Η DeeDee λέει:

        Θα προτιμουσα να περιμενω τη σειρα μου. Εχει βελτιωθει και η μαμα μου πολυ με τα χρονια :):)
        Παντως εχεις δικιο, μικρη ενιωθα μεγαλη ασφαλεια οταν ηταν διπλα μου:)

  2. Ο/Η AnD λέει:

    @DD
    Είναι τα χαρακτηριστικά που σε κάνουν να λατρέψεις ή να μισήσεις κάποιον ανάλογα με τις ισορροπίες που κρατάει και η πλευρά της γραμμής πίσω από την οποία βρίσκεται. Πάντως αυτοί οι χαρακτήρες δεν περνάν απαρατήρητοι και αν χαλιναγωγήσουν την τάση τους για έλεγχο έχουν πολλές δυνατότητες.
    Σα να γράφω ζώδια, ε;
    χιχιχιχχ

  3. Φιλενάδα η ανάρτηση φοβάμαι θα είναι επίκερη για πολλά χρόνια!!!

    Καλό Σ/Κ!! Να περάσεις καλά ε!!
    Φιλιά

  4. Ο/Η tali λέει:

    gia εναν ανεξηγητο λογο ειναι αδυνατον να σε περασω στα λινκ μου προσπαθω απο προχτες , εχεις κανει κατι εκει στις ρυθμισεις της wordpress???

  5. Ο/Η tali λέει:

    ακυρο ακυρο , το ειχα περασει γι αυτο δεν ξαναπερνουσε::))Για τις ενοχες τωρα πιστευω πως ειναι απολυτως αχρηστες και επιβαρυντικες και οντως οπως λες σε κρατουν πισω, κι εμεις εχουμε πολυ δρομο μπροστα…Πιστευω πως ολα αυτα μας χρειαζοντουσαν για να παψουμε να ειμαστε ανεκτικοι στην ασχημια και στην συνομωσια της σιωπης των λιγων μονο και μονο για να περναμε κι εμεις καλα μαζι τους !:))) Ειμαι αισιοδοξη πως ολα γιννται για το καλο μας οσο κι αν οι τροποι που γνονται ειναι α π α ρ α δ ε κ τ ο ι !!

    • Ο/Η AnD λέει:

      Ναι, από όλα μαθαίνουμε τελικά.
      Απλά θα ήταν καλύτερα κάποια στάνταρ να τα έχουμε από την παιδεία μας και να προσπαθούμε για τα καλύτερα.
      Κάποιους κανόνες ηθικής, ένα καλύτερα οργανωμένο περιβάλλον.
      Τέλοσπαντων, αν ήταν όλα εύκολα πώς θακρατιόμασταν σε εγρήγορση;
      Καλό ΣΚ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s