Φωνή απ’το παρελθόν

Σχεδόν 20 χρόνια μετά κι είμαστε ακόμα τόσο μακριά απ’το ταξίδι αυτό…

Ίσως να ξεμακραίνουμε κιόλας…

Ίσως πάλι να είμαστε τόσο κοντά στο ταξίδι που οι λίγες ώρες για την αναχώρηση να μας φαίνονται αιώνες…

Ποιός μετράει άλλωστε το χρόνο και πώς;

1993
Advertisements
This entry was posted in Thoughts. Bookmark the permalink.

16 Responses to Φωνή απ’το παρελθόν

  1. Ο/Η Alchemist λέει:

    Παντα μας αρεσε να ζουμε στα σκατα. Δεν ξερω πως αλλα μας αρεσε να μυριζουμε την μυρωδια της σηψης. Ετσι μαθαμε να ζουμε, αυτο μαθαμε να κανουμε. Τι και αν περασαν 20 χρονια? Τιποτα δεν αλλαξε στην ουσια του. Ειμαστε οι ιδιοι με τους ανθρωπους 5 γενιες πιο πισω. Γιατι θα επρεπε να αλλαξει η ζωη αναρωτηθηκαν πολλοι και σιωπηλα πηραν αποφαση οτι δεν επρεπε να αλλαξει τιποτα. Η ταφοπλακα επεσε και σκοταδι μας κυκλωσε.

    Δεν ειναι οτι ειμαι απαισιοδοξος, ουτε πως τα βλεπω μαυρα. Αλλα θελει βουλησει για να αλλαξεις και η μοιρολατρια μας εχει καταστρεψει μεσα και εξω. Ειμαστε κατι αθλιες μαριονετες που απλα παιζουμε εναν ρολο χωρις καμια αξια.

    Οριστε ενα τραγουδι αναλογου υφους (και ηθους).

    • Ο/Η AnD λέει:

      Ξες τι σκέφτομαι; Πως όλοι γενικεύουμε και τελικά σχηματίζουμε ομάδες. Αντίπαλες ή συμμαχικές, δεν έχει σημασία. Αλλά μπαίνουμε απέναντι ο ένας στον άλλο τελικά. Εμείς που ελπίζουμε, οι άλλοι που τα έχουν παρατήσει. Εμείς που μαχόμαστε, οι άλλοι που συμβιβάζονται. Ίσως το πρώτο βήμα είναι να αποδεχτούμε οτι είμαστε αδέρφια όλοι αλλά τόσο διαφορετικοί μεταξύ μας. Να κρατηθούμε από το χέρι και να προχωρήσουμε μαζί αλλά και μόνοι, ο καθένας για τον εαυτό του μα ποτέ ενάντια στον άλλο. Να μην επαναπαυόμαστε όταν βλέπουμε οτι είμαστε μπροστά από κάποιους, δρόμος υπάρχει πάντα μπροστά και να κρίνεις το σημείο που βρίσκεσαι δεν μπορείς όταν κάθεσαι επάνω του. Σίγουρα να μην τους χλευάζουμε, να μη χρησιμοποιούμε τη θέση τους για να εξυψώσουμε τη δική μας έστω κι αν δε μπορούμε να τους βοηθήσουμε.
      Γιατί αυτά τα ταξίδια τελικά είναι μάλλον προσωπικά. Δεν υπάρχουν ήρωες ούτε και κακοί. Υπάρχουν άνθρωποι που φοβούνται να δουλέψουν και να προχωρήσουν. Και κοινωνίες με πολλούς τέτοιους ανθρώπους και κράτη που φτιάχνουν τέτοιοι άνθρωποι και κυβερνήσεις και οικογένειες και σχέσεις…
      Καλό βράδυ!

  2. Ο/Η Kanthar0s λέει:

    Ποιος μετράει τον χρόνο; Οι άνθρωποι! Γιατί; Με αυτόν τον τρόπο οριοθετούν και σηματοδοτούν.

    • Ο/Η AnD λέει:

      Έχουν ανάγκη οι άνθρωποι το χρόνο. Να τον μετρούν. Αυτόν που δε μετριέται, αυτόν που υπήρχε πριν απ’αυτούς και μάλλον εκείνος τους μετράει…
      Για τον έλεγχο όλα αυτά. Μα ποιόν έλεγχο τελικά;
      Καλό βράδυ Κάνθαρε!

  3. Ο/Η silena λέει:

    AnD μου δεν μπορώ να σου περιγράψω πόσο πολύ μου άρεσε αυτή η ανάρτηση, τόσο «ακριβώς όσο πρέπει»!! που μ’ εντυπωσίασε. Έχω βαρεθεί τον μαξιμαλισμό σε κάθε έκφραση, παρουσία, υπόσχεση, ύπαρξη,…..

    ξέχασαν οι άνθρωποι καλή μου φίλη πως το ταξίδι δεν μετράει για τον προορισμό, μήπως ν’ αναρτήσω την Οδύσσεια για να τους το θυμήσω!

    πολλά φιλιά θα σου στείλω και κάτι που θέλω να δεις που έφτιαξα σήμερα

    σε σκέφτομαι πολύ μα δεν είμαι και πολύ στα πάνω μου, ίσως φταίει η πανσέληνος (ο εύκολος αποδιοπομπαίος τράγος κατάντησε το καημένο το φεγγαράκι)

    αυτό είναι για σένα γιατί σίγουρα η φιλία μένει αν είναι πραγματική

    • Ο/Η AnD λέει:

      Νομίζω οτι πολλά μένουν αν είναι πραγματικά. Το ζήτημα είναι να ξεχωρίσεις ίσως το πραγματικό απ’το πλασματικό, ίσως να υποτάξεις τελείως την έννοια του πλασματικού, ίσως ακόμα το ζήτημα και η ανάγκη να το ορίσει κανείς είναι αυτό που πρέπει να υποταχθεί.
      Πω πω τι είπα τώρα; χιχιχιχ
      Δεν πήρα ιμέιλ. Τι όμορφο έφτιαξες πάλι; Την τελευταία εκπομπή σου άκουγα χθες. Όπως πάντα ταξιδιάρικη.
      Ελπίζω να είσαι ήδη καλύτερα. Εδώ φεγγάρι δε βλέπουμε εδώ και μέρες. Μόνο μούχλα κι υγρασία.
      Καλό βράδυ!

  4. Ο/Η ainafets λέει:

    Οι φάλαινες ξέρουν!
    Η Αγάπη μας διαφεύγει…αντίθετα αρμενίζουμε και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το που μας οδηγεί αυτό το ταξίδι….
    «Τα μάτια είναι ο καθρέπτης της ψυχής» , γράφει στο πρόσωπο της η κοπέλα στο video…
    Και αναρωτιέμαι… πια ψυχή;

    • Ο/Η AnD λέει:

      Μοιάζει να ψάχνουμε την Αγάπη και παρόλα αυτά να κινούμαστε προς την αντίθετη κατεύθυνση, ε; Όντως.. Γιατί το κάνουμε αυτό;
      Νιώθω πραγματικά οτι η Αγάπη μας καλεί κι εμείς την αρνούμαστε. Ποιός φόβος μας οδηγεί;
      Μπορεί πάλι αυτή η δυσκολία να είναι που κάνει τα πάντα να έχουν νόημα… Πώς όλα δεν είναι τέλεια, πως θέλει κόπο για να δεις αυτά που έτσι κι αλλιώς υπάρχουν…
      Μπορεί κι η ψυχή να το μαρτυράει απ’τον καθρέφτη της αλλά εμείς να βλέπουμε το είδωλο αυτής της της αλήθειας ανάποδα…
      Καλό βράδυ μάγισσούλα!

      • Ο/Η ainafets λέει:

        Συμφωνώ απολύτως (εξάλλου το έχεις διαπιστώσει!) … 😉
        Νομίζω επίσης φακούλα μου, πως αυτό που μας κρατά δεμένους με τις συνήθειες μας, είναι η ψυχολογική τεμπελιά αυτό το Ωχ! δε βαριέσαι και το χειρότερο ο φόβος του ρίσκου….
        ΑΦιλάκια (Α= Αληθινά) ! :))

  5. Ο/Η M λέει:

    Ξέρεις τι σκέφτομαι καμιά φορά? (Που να ξέρεις…θα σου πω). Σκέφτομαι ότι οι στόχοι πολλές φορές μας απομακρύνουν από το τώρα. Ο μόνος χρόνος με τον οποίο αξίζει να ασχοληθείς, πιστεύω πως είναι το τώρα. Τα τώρα σου μέτρα, όπως μπορείς. Τα άλλα, αν είναι να έρθουν θε να ‘ρθουν, αλλιώς θα προσπεράσουν. Δεν ξέρω αν καταλαβαίνεις. Ελπίζω….

    υ.γ.: μια φροντίδα για το μέλλον δεν μας χαλά, αρκεί να μη γίνεται άγχος, ε?

    • Ο/Η AnD λέει:

      Ναι βρε κοριτσάρα! Κι εγώ το σκέφτομαι και είμαι σίγουρη πως έτσι είναι. Έχουμε ένα θέμα με τον έλεγχο, αυτή είναι δοκιμασία που πρέπει να περάσουμε ίσως. Να χαλαρώσουμε, να απογυμνωθούμε.
      Το μέλλον έρχεται κάθε τώρα που περνά. Δεν είναι κακό να το ονειρεύεσαι ή να το σχεδιάζεις ακόμα μα πάντα να υπάρχεις στο τώρα και να ρουφάς ό,τι περιέχει.
      Καλό βράδυ Μ!

  6. Ο/Η koufetarios λέει:

    »Περήφανα στήνουν το μέλλον με δικούς τους όρους
    Σαν έξυπνοι βλάκες φέρνουν τη ντροπή της εκπαίδευσης
    Κι από μια περιστρεφόμενη θέση καμαρώνουν γι’ αυτή τη δικαίωση»..

    Τι να πεις για τους υπερσύγχρονους Στέρεο Νόβα εκείνης της εποχής. Στίχοι ρεαλιστικοί, που σε κάνουν να σκύβεις το κεφάλι από ντροπή ή στενοχώρια, στίχοι που λένε απλά την αλήθεια.

    Έξοχη ανάρτηση!!!

    • Ο/Η AnD λέει:

      Ή αυτοί ήταν πολύ μπροστά από την εποχή τους ή τα προβλήματα είναι διαχρονικά; Ίσως δεν είναι διαχρονικά τα προβλήματα, ίσως όμως ο χρόνος που χρειάζεται για την επίλυση κάποιων προβλημάτων να είναι ασύλληπτος για την ανθρώπινη λογική, μπορεί να ο ίδιος ο χρόνος όπως τον ορίζουμε να μην έχει καμία σχέση με το χρόνο του ταξιδιού. Μπορεί ο χρόνος του ταξιδιού να μετριέται σε κύματα ή σε σκοπέλους ή σε όμορφες παραλίες.
      Καλημέρα..πια!

  7. Ο/Η περηφανη μανιατισσα λέει:

    Καταπληκτικό τραγούδι. Και πάντα επίκαιρο. Μας κυνηγούν έξτρα σκατά ρε γαμώτο. Έχει δίκιο σε όλα ο Κωνσταντίνος. Ο άνθρωπος όμως στο τέλος θα νικήσει. Έτσι θέλω να πιστέυω. Καλημέρα.

    • Ο/Η AnD λέει:

      Έτσι θέλω να πιστεύω κι εγώ. Φαντάζομαι πως ακόμα και τα πιο ταπεινά πλασματάκια στον πλανήτη διατηρούν αυτή την αισιοδοξία ως ενέργεια κίνησης. Μα τι λέω; Αυτά είναι «ταπεινά» και καταλαβαίνουν οτι είναι από τα συστατικά αυτού που συνθέτουν το όλο και όχι ο κυρίαρχος του σύμπαντος όπως νομίζει ο άνθρωπος. Εμείς μόνο νομίζουμε οτι είμαστε το απόσταγμα της σοφίας της δημιουργίας.
      Καλημέρα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s