Φιλοτομαρισμός

Πώς γίνεται να με φοράς κατάσαρκα κι εγώ ν’αναρωτιέμαι ακόμα, να ψάχνω να βρω τις λέξεις για να περιγράψω αυτή την αίσθηση που μοιάζει με όλες και με καμία…

Posted in Thoughts | 16 Σχόλια

Κορίτσια με καμπύλες

Δεν είχα ρωτήσει καμιά φορά αυτό το κορίτσι απέναντι που κοιτούσε έξω απ’το παράθυρο…

…δεν την είχα ρωτήσει ποτέ τί βλέπει γιατί ήταν αυτό το δικό της αξιοσέβαστο μυστήριο. Είχα αρκεστεί να τη βλέπω από πίσω, να κοιτά προς τη θάλασσα. Σκεφτόμουν οτι σίγουρα χαλαρώνει όπως ο καθένας που κοιτά τη θάλασσα. Και δεν τόλμησα ποτέ να την ενοχλήσω…

Χθες την ξεκρέμασα. Μαζί και τη θάλασσά της γιατί είναι αχώριστες.

Κενό. Πίσω απ’το παράθυρό της, εκεί που ήταν γεμάτο γαλάζιο πριν, τώρα υπάρχει μόνο η απουσία. 3 χρόνια τώρα τίποτα δεν κατάφερε να διαπεράσει τη θάλασσα… Ορθογώνιο μηδενικό καλώς σε βρήκα.

Κι όμως… μοιάζει αυτό το σημάδι στον τοίχο να είναι ακόμα γεμάτο από θαλασσινές μνήμες και κοριτσίστικα όνειρα…

Figure at a Window, 1925Salvador Dali

Figure at a Window, 1925
Salvador Dali

 

Posted in Thoughts | 28 Σχόλια

Κυριακή

Το τηλέφωνο διέκοψε τον ύπνο του. Χωρίς ν’ανοίξει τα μάτια σηκώθηκε και έκανε να κλείσει το ξυπνητήρι που δε χτύπησε ποτέ. Η πρώτη αίσθηση της ημέρας ήταν η παγωνιά στις γυμνές πατούσες του. Κι ύστερα στο πρόσωπό του.

Το κρεβάτι φαινόταν τώρα πιο ζεστό από ποτέ. Κι όμως η μέρα είχε ήδη ξεκινήσει κι ας το είχε αποφασίσει κάποιος άλλος για ‘κείνον. Ποιός να ήταν άραγε στο τηλέφωνο; Το πιο πιθανό είναι πως κάποιος έκανε λάθος αριθμό. Άγνωστος…

Στάθηκε για λίγο ανάμεσα στο ρολόι και στο κρεβάτι. Μια μέρα που δεν ήξερε με σιγουριά ποιός ήταν και μια φωλιά που είχε πάρει το σχήμα του. Φοβήθηκε για λίγο, χαμογέλασε έπειτα κι ύστερα πέρασε τη μέρα του ζωγραφίζοντας τον εαυτό του σ’εκείνη ακριβώς τη θέση…

Munch - Selfportrait Between Clock And Bed

Posted in Thoughts | 14 Σχόλια

Στις μύτες

Μύρισε το ανθισμένο ζουμπούλι κι εκείνο ένιωσε την όσφρηση ν’ανθίζει.

Posted in Thoughts | 21 Σχόλια

Αντηχείο

Σε κούρδισα χθες κι εσύ εμένα.

Ποιός άραγε σε κάλεσε;

Μη φοβάσαι, τέτοιος θα είναι ο ήχος μας.

Σα χάδι…

Posted in Thoughts | 13 Σχόλια

Από το ξέπλυμα στο στέγνωμα με φουλ στροφές

Καλή χρονιά σε όλους!!!

Λοιπόν; Πώς είναι το 2013 μέχρι τώρα; Κάναμε απολογισμό για το ’12; Βρήκαμε τι μας λείπει και προς τα πού θα κινηθούμε; Μας έφερε ο Άγιος Βασίλης αυτά που του ζητήσαμε ή πάλι τίποτα;

Εγώ ζήτησα. Μπορώ να πω για πρώτη φορά μετά από τόσα χρόνια. Θες από τον Άγιο Βασίλη, απ’όποιον ακούει τελοσπάντων. Έβαλα βέβαια και το χεράκι μου. Αλλά δε βγήκαν τα καταραμένα τα νούμερα…!

Δε μπορείς και να του θυμώσεις όμως. Πού να πρωτοτρέξει και τι να πρωτοκάνει; Οπότε ψυχραιμία. Έχουμε ακόμα περιθώρια. Και πάντα έχουμε περιθώρια εδώ που τα λέμε, όσο χάλια κι αν είμαστε.

Να, για παράδειγμα από το υστέρημά μου κέρασα μια μπύρα τον προποτζή. Πήγα και κομμωτήριο μέρες που ήταν, αμέ. Δώρα φέτος δεν πήρα αλλά είδα οτι η αγορά κινήθηκε, όχι με τους παλιούς ρυθμούς αλλά οι σακούλες στην Τσιμισκή κυκλοφόρησαν, συγκρούστηκαν, πήραν τον αέρα τους και ήταν πολύ περισσότερες από τους ανθρώπους τις 2 τελευταίες μέρες του χρόνου. Το αποτέλεσμα δεν το ξέρω αλλά όσο να πεις κυκλοφόρησε το χρήμα.

Και στα μπουζούκια απ’ό,τι ακούω ο κόσμος πήγε. Κι εκεί που ήμουν χθες καρφίτσα δεν έπεφτε και όλοι έπιναν και ξαναέπιναν. Προτεραιότητες μπερδεμένες; Λάθη ακόμα; Μήπως λεφτά υπάρχουν; Μήπως κάποιοι έχουν λεφτά και κάποιοι θα έχουν πάντα;

Έχω την εντύπωση οτι έχουν αλλάξει πολλά. Να το πω κατάρρευση…όχι. Να το πω επιφοίτηση..όχι και πάλι. Δεν ξέρω και πώς να το πω. Ο καθένας τη βλέπει διαφορετικά και ενεργεί όπως νομίζει. Οι μέρες των γιορτών και ο τρόπος που κινήθηκαν οι αγορές της μέρας και της νύχτας στην πόλη, μου δείχνουν οτι ακόμα κι αν δεν υπάρχουν λεφτά αυτά με κάποιο τρόπο θα βγουν βόλτα. Άρα; Είναι οι σκιές τους, τι είναι;

Μπορεί ποτέ να μην υπήρχαν τα λεφτά… Μπορεί πάντα να ήμασταν στο «ό,τι φάμε κι ό,τι πιούμε» και απλά να μην το γνωρίζαμε. Μπορεί η αλλαγή να μας προκαλεί φόβο ή και να μας απελευθερώνει.  Καλά εδώ είμαστε, θα το δούμε αυτό.

Η πολυτέλεια τι κάνει σε όλο αυτό; Τα πανάκριβα αυτοκίνητα, οι χρυσές βρύσες, οι ντιζανάιτοι καναπέδες και τα κεντημένα σβαρόφσκι ήταν εδώ ποτέ; Τα χιλιάδες άχρηστα αντικείμενα που έχουμε αγοράσει ακόμα κι εμείς που δεν είμαστε Ρώσοι επιχειρηματίες, υπήρχαν ποτέ στις ανάγκες μας; Αυτή η σπατάλη που κύκλωνε το μισθωτό εργένη, την οικογένεια, τα λαμόγια, τους εφοπλιστές, το κράτος, τον άστεγο με τη μπουκάλα στο χέρι, όλους, ήταν σπατάλη ή ανάγκη; Και τι είδους ανάγκη; Έχει ονόματα όπως εθισμός, επιδειξιομανία, ματαιοδοξία, απληστία, επιπολαιότητα ή είναι μια απλή αμηχανία;

Αμηχανία… Εννοώ την αδυναμία μου να απαντήσω με βεβαιότητα στο ερώτημα «τί να κάνω με τα χρήματα που έχω;» Όπως και να τα έχω κερδίσει, όσα κι αν είναι αυτά. Είτε είναι 5 εκατομμύρια είτε είναι 5 ευρώ.

Τί θα έκανε ο καθένας μας αν κέρδιζε αύριο το λαχείο;

Υποθέτω οτι οι περισσότεροι θα έκλειναν τις τρύπες, θα κρατούσαν ένα μεγάλο ποσό στην τράπεζα για ασφάλεια, θα έδιναν κάποια χρήματα σε συγγενείς και φίλους και θα διέθεταν ένα ποσό σε φιλανθρωπίες.

Τί συμβαίνει με τα ποσά που είναι στην τράπεζα, αναρωτιέμαι. Περιμένουν τους κληρονόμους για να τα κυκλοφορήσουν; Υπάρχουν κληρονόμοι που ζουν από τα έτοιμα κατά το «θα τρώνε και τα εγγόνια του» ή προτιμούν ακόμα κι αυτοί να τα πετάξουν πανέρια για να ελευθερωθούν;

Γιατί άραγε η Βίκυ κρεμούσε 500ευρα στα παράθυρα αντί για κουρτίνες και δεν έκανε όλα της τα 500ευρα ράβδους χρυσού για να παίζει μ’αυτά όπως παίζαμε με τα λέγκο παιδιά; Δεν ευχαριστιέται κανείς το λουτρό του πέφτοντας απ’το βατήρα στο χρυσάφι σαν το Σκρούτζ. Γιατί απλά δεν είναι καρτούν κι αυτές οι βουτιές πονάνε. Το χρήμα φτιάχτηκε για να κυκλοφορεί και όσο φιλάργυρος κι αν μοιάζει κάποιος στα μάτια μας ακόμα κι αυτός θα το βγάλει βόλτα. Να φύγει…

Το αντάλλαγμα.. ναι, είναι κάτι που μετράει. Κι αυτό είναι διαφορετικό από άνθρωπο σε άνθρωπο κι από ανάγκη σε ανάγκη. Φαίνεται πάντως οτι αυτοί που δεν έχουν πολλά χρήματα είναι και αυτοί που τα βγάζουν βόλτα να ξεσκάσουν. Αυτοί που δεν έχουν πιο εύκολα δίνουν. Συνήθως αυτό είναι κάτι θετικό γιατί αυτός που δίνει το κάνει με ευχαρίστηση. Τώρα βέβαια που το έχει μυριστεί το κράτος και βάλθηκε να μας τα πάρει με το ζόρι, να μας πάρει αυτή την ευχαρίστηση και να μας γεμίσει με αδικία, τα πράγματα έχουν αλλάξει. Γι’αυτό πηγαίνουμε στο όποιος προλάβει-πρόλαβε. Λίγο πριν από το «ουκ αν λάβοις..»

Υγεία και μπόλικο χιούμορ. Μια ζωή την έχουμε!

Posted in Thoughts | 25 Σχόλια

Παιδεία

Μιας και πολλές φορές έχουμε μιλήσει εδώ και στα δικά σας μπλογκ με πολλά λόγια για την Παιδεία, διαβάζοντας χθες την ανάρτηση του Παραμυθά ένιωσα την ανάγκη να την μοιραστώ εδώ γιατί με καλύπτει απόλυτα. Την ανεβάζω αυτούσια και σας προτείνω, αν δεν είστε ήδη αναγνώστες, να σκαλίσετε παραπάνω το μπλογκ του Παραμυθά το οποίο είναι γεμάτο ενδιαφέρουσες αναρτήσεις.

Τα παιδιά, το σχολείο και οι δάσκαλοι

OJAI.-K-WITH-CHILDREN

Αυτή η φωτογραφία του Κρισναμούρτι με παιδιά του Σχολείου που ίδρυσε στην Καλιφόρνια, που βλέπετε ήταν η αφορμή για μια συζήτηση  που είχα με ένα φίλο για το τι νομίζει ο Κρισναμούρτι για την εκπαίδευση. Του είπα κάποια πράγματα που μετά σκέφτηκα να τα γράψω και να σας τα μεταφέρω εδώ. Δεν είναι ερμηνεία όσων λέει εκείνος, όπως και μπορεί να μην έχω καταλάβει ακριβώς τι λέει. Το καλύτερο είναι να έρχεται κανείς απ’ ευθείας με όσα έχει πει ο ίδιος μέσα από τα βιβλία του και τα βίντεο που έχουν γυριστεί με ομιλίες του και συζητήσεις που έχει κάνει. Να το κείμενο που ετοίμασα.
Στέλνουμε τα παιδιά μας σε σχολεία όπου  δεν ενδιαφέρεται κανείς αληθινά γι’ αυτά· αλλά ούτε και εμείς ενδιαφερόμαστε βαθιά για τα παιδιά σας, κι έτσι μεγαλώνουν μέσα στο φόβο, στη μοναξιά και στο άγχος. Δεν υπάρχει αληθινή και βαθιά αγάπη στο σπίτι, αλλά δεν υπάρχει και στο σχολείο. Έτσι δεν είναι; Γιατί στέλνουμε τα παιδιά μας στο Σχολείο; Είναι απλώς για την απόκτηση κάποιας τεχνικής γνώσης που μ’ αυτήν θα προχωρήσουν τη ζωή τους, ασκώντας αυτή τη γνώση για να έχουν ένα κερδοφόρο επάγγελμα; Αυτό εννοούμε όταν λέμε, «Εκπαίδευση»; Να περνάμε κάποιες εξετάσεις για να αποκτήσουμε ένα δίπλωμα και να γίνουμε υπάλληλοι που θα σκαρφαλώσουν τη σκάλα της εξέλιξης  και θα γίνουμε διευθυντικά στελέχη;
Δημιουργούμε, λοιπόν,  μια γενιά ανθρώπων ίδιους με μας:  άχρωμους, αναίσθητους, με προκαταλήψεις και  δοσμένους στο να κάνουν λεφτά. Ως γονείς ενδιαφερόμαστε πώς θα πάρουν ένα δίπλωμα και πώς θα βρουν μια καλή δουλειά. Αυτό είναι που ενδιαφέρει τον κάθε γονιό στον κόσμο για το παιδί του: να βρει μια καλή δουλειά, να παντρευτεί, να κάνει παιδιά και να βολευτεί. Να βολευτεί πού; Στη μιζέρια, έτσι δεν είναι;
Δεν είμαστε προετοιμασμένοι, ως γονείς και δάσκαλοι, να φέρουμε στον κόσμο μια νέα γενιά ανθρώπων, γιατί αυτό είναι που χρειάζεται η ανθρωπότητα: μια εντελώς νέα γενιά ανθρώπων με εντελώς διαφορετικό νου και καρδιά. Είμαστε έτοιμοι γι αυτό; Πράγμα που σημαίνει:  Το να μην φοβάσαι να μην είσαι κάποιος, να μην είσαι «φτασμένος», να μην είσαι επιτυχημένος, γιατί εκεί είναι η ρίζα του ανταγωνισμού, δηλαδή του φόβου μήπως δεν πετύχεις. Αλλά όταν υπάρχει φόβος, σταματάς να μαθαίνεις. Κι έτσι η αποστολή της εκπαίδευσης θα έπρεπε να είναι η εξάλειψη κάθε ψυχολογικού φόβου. Αυτό περιλαμβάνει την εξάλειψη κάθε ανταγωνισμού. Μέσα στη διαδικασία του ανταγωνισμού, συμμορφώνεσαι  με τη γενική τάση και σταδιακά καταστρέφεις την ευαισθησία, τη φρεσκάδα, τη νεανικότητα του μυαλού σου. Έτσι, η εκπαίδευση μπορεί να έχει ένα εντελώς διαφορετικό νόημα, κι όχι απλώς να μεταφέρεις στο μυαλό σου αυτά που είναι τυπωμένα σε μια σελίδα. Εκπαίδευση μπορεί σημαίνει να ανοίγεις πόρτες βαθιάς άμεσης αντίληψης με την καρδιά των σχέσεων της ζωής. Σημαίνει να μαθαίνεις να ζεις ευτυχισμένα, ελεύθερα, χωρίς μίσος και σύγχυση, αλλά με χαρά. Η σύγχρονη εκπαίδευση μας τυφλώνει· μαθαίνουμε να πολεμάμε ο ένας τον άλλο όλο και πιο πολύ, να ανταγωνιζόμαστε, να μαχόμαστε ο ένας τον άλλον. Σωστή εκπαίδευση είναι σίγουρα η ανακάλυψη ενός διαφορετικού τρόπου ζωής, η απελευθέρωση του νου σου από την ίδια του την διαμόρφωση. Και ίσως τότε μπορεί να υπάρξει αγάπη που με τη δράση της θα φέρει αληθινές σχέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους.
Το πρόβλημα στο σχολείο δεν είναι ο μαθητής, το παιδί δηλαδή, αλλά ο δάσκαλος και ο γονιός. Το επάγγελμα του δάσκαλου δεν είναι απλώς μια δουλειά ρουτίνας, αλλά μία έκφραση ομορφιάς και χαράς, που δεν μπορεί να μετρηθεί με όρους επίτευξης στόχων και επιτυχίας. Η δουλειά του δάσκαλου δεν είναι η μετάδοση απλώς πληροφοριών, αλλά η καλλιέργεια ενός ερευνητικού νου. Το να είσαι δάσκαλος είναι το πιο ευγενικό επάγγελμα – αν αυτό μπορεί να το πει κανείς, «επάγγελμα». Είναι μια τέχνη που απαιτεί, όχι μόνο γνώσεις, αλλά άπειρη υπομονή και αγάπη. Πραγματική μόρφωση σημαίνει ότι κατανοείς την σχέση σου με τα πάντα μέσα στο πεδίο της ύπαρξής μας , τη σχέση με το χρήμα, με την ιδιοκτησία, με τους ανθρώπους, με τη φύση, με τον εαυτό μας.

Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

Καλό σκ κι από ‘μένα!

Posted in Thoughts | 21 Σχόλια